Autor: kancelaria

UCHWALENIE PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH PRACY ZDALNEJ

Pandemia COVID-19 stworzyła nową rzeczywistość, do której każdy z nas musiał się dostosować. Wraz z nowym zagrożeniem i obowiązkiem izolacji powstała konieczność zastosowania pracy zdalnej. Wymusiło to potrzebę jej uregulowania, w związku z czym w ustawie covidowej określone zostały zasady jej wykonywania. Jednakże ze względu na zniesienie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii wśród pracowników i pracodawców zaczęto się zastanawiać na jakiej podstawie będą oni uprawnieni do jej wykonywania. Po upływie niespełna 3 lat od rozpoczęcia pandemii Sejm uchwalił 1 grudnia nowelizację Kodeksu pracy, która wprowadza regulacje pracy zdalnej. Zgodnie z definicją wprowadzaną nowelizacją, przez pracę zdalną rozumie się wykonywanie pracy całkowicie lub częściowo w miejscu wskazanym przez pracownika i każdorazowo uzgodnionym z pracodawcą, w tym pod adresem zamieszkania pracownika, w szczególności z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość.

 

SPOSOBY WYKONYWANIA PRACY ZDALNEJ

Nowelizacja przewiduje zarówno pracę zdalną całkowitą jak i hybrydową, stosownie do potrzeb danego pracownika i pracodawcy. Nowelizacja wprowadza również okazjonalną możliwość wykonywania pracy zdalnej, na wniosek pracownika złożony w postaci papierowej lub elektronicznej, w wymiarze nieprzekraczającym 24 dni w roku kalendarzowym. Praca zdalna w tej formie znajdzie zastosowanie w okolicznościach incydentalnych, uzasadnionych wyłącznie potrzebą pracownika.

Podobnie jak dotychczas praca zdalna wynikać może z polecenia pracodawcy, w okresie obowiązywania stanu nadzwyczajnego. Konieczne będzie natomiast wcześniejsze uzyskanie przez pracownika na piśmie oświadczenia o posiadaniu warunków lokalowych i technicznych do wykonywania pracy w tej formie.

Uzgodnienie między stronami umowy o pracę dotyczące wykonywania pracy zdalnej przez pracownika może nastąpić albo przy zawieraniu umowy o pracę albo w trakcie zatrudnienia. W drugim przypadku,

z inicjatywą może wystąpić zarówno pracodawca jak i pracownik, który składa wniosek w postaci papierowej lub elektronicznej.

 

POKRYCIE KOSZTÓW PRACY ZDALNEJ

Nowelizacja nakłada na pracodawcę obowiązek pokrycia kosztów pracy zdalnej albo wypłaty ekwiwalentu. Możliwe jest również przyznanie ryczałtu, którego wysokość będzie odpowiadać przewidywanym kosztom ponoszonym przez pracownika w związku z pracą zdalną. Koszty związane z pracą zdalną będą dotyczyły m.in.:

• zapewnienia materiałów i narzędzia pracy;
• instalacji, serwisu, eksploatacji i konserwacji narzędzia pracy;
• energii elektrycznej i niezbędnych usług telekomunikacyjnych;
• szkoleń i pomocy technicznej, niezbędnych do wykonywania danej pracy.

 

ZAKAZ ODMOWY WYKONYWANIA PRACY ZDALNEJ

Nowe przepisy określają przypadki, w których pracodawca nie będzie mógł odmówić pracownikowi wykonywania pracy zdalnej. Sytuacje te dotyczą m.in. rodziców, którzy wychowują dziecko do 4 roku życia, rodziców i opiekunów, którzy opiekują się osobą z niepełnosprawnością w rodzinie, a także kobiet w ciąży. Jednakże w przypadku, gdy nie będzie to możliwe ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika, pracodawca może nie wyrazić zgody na pracę zdalną. Odmowę trzeba jednak będzie uzasadnić w formie papierowej lub elektronicznej w terminie 7 dni roboczych od dnia złożenia wniosku przez pracownika.

 

PRACA ZDALNA A BHP

Odpowiedzialność za bezpieczne i higieniczne warunki w zakładzie pracy ciąży na pracodawcy. Natomiast w przypadku pracy zdalnej część obowiązków realizowanych przez pracodawcę musi zostać przypisana pracownikowi. Nowelizacja wprowadza również możliwość przeprowadzenia przez pracodawcę kontroli wykonywania pracy zdalnej przez pracownika, kontroli w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy lub kontroli przestrzegania wymogów w zakresie bezpieczeństwa i ochrony informacji. Jeżeli w trakcie kontroli pracodawca stwierdzi uchybienia w przestrzeganiu określonych powyższej obowiązków, zobowiązuje pracownika do usunięcia stwierdzonych uchybień we wskazanym terminie albo cofa zgodę na wykonywanie pracy zdalnej przez tego pracownika. W przypadku wycofania zgody na wykonywanie pracy zdalnej pracownik rozpoczyna pracę w dotychczasowym miejscu pracy w terminie określonym przez pracodawcę.

Zgodnie z ustawą z 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych, mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku, odbiorcy uprawnieni mogli do 30 listopada 2022 r. złożyć oświadczenie w sprawie zagwarantowania sobie maksymalnej ceny energii elektrycznej na poziomie 785 zł/MWh.

Firmy, które spóźniły się bądź przeoczyły ten termin, nie straciły jeszcze szansy na oszczędności – mogą złożyć dokument w późniejszym terminie. Gwarancja ceny obowiązuje ze skutkiem od miesiąca następującego po tym, w którym złożono oświadczenie.

Oznacza to, że odbiorca uprawniony, który złoży oświadczenie po terminie, nie może już skorzystać z energii elektrycznej w niższej cenie w grudniu 2022 r., ale jeśli np. złoży je do końca grudnia 2022 r., to stosuje się dla niego cenę maksymalną od stycznia, itd.

Oświadczenie można składać w formie papierowej lub elektronicznej (tzn. plik opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym przesłany pocztą elektroniczną). Uprawnieni do składania takiego dokumentu są m.in, mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa.

Jeżeli potrzebowaliby Państwo pomocy w określeniu konieczności składania takiego oświadczenia w Państwa firmie – pozostajemy do dyspozycji.

GENEZA ZMIAN

Od 26 maja 2022 r. obowiązuje ustawa z 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych. Dostosowuje ona polskie przepisy do nowych wymagań unijnych oraz wprowadza przepisy pozwalające na egzekwowanie i stosowanie obowiązków wynikających z rozporządzenia 2017/745 w sprawie wyrobów medycznych („MDR”) i rozporządzenia 2017/746 w sprawie wyrobów medycznych in vitro („IVDR”). Dodatkowo ustawodawca poza określeniem przepisów sankcjonujących za naruszenia rozporządzeń unijnych MDR i IVDR wprowadził również istotne zmiany w zasadach reklamy wyrobów medycznych, które obowiązywać będą od 1 stycznia 2023 roku.

WPROWADZENIE ZAKAZU REKLAMY MEDYCYNY ESTETYCZNEJ

W ustawie z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych art. od 54 do 61 zostały poświęcone reklamie wyrobów medycznych. Nowe przepisy przewidują od 1 stycznia 2023 r. całkowity zakaz reklamy sprzętów specjalistycznych kierowanej do publicznej wiadomości. Do nowych przepisów będzie musiał dostosować się cały sektor usług medycyny estetycznej, ponieważ reklama tego obszaru najczęściej nawiązuje do różnego rodzaju implantów, zabiegów medycyny estetycznej opartych na laserze oraz kwasie hialuronowym.

Nowelizacja ustawy o wyrobach medycznych doprecyzowuje też zasady reklamowania wyrobów medycznych. Taka reklama, jeśli jest kierowana do szerokiej publiczności, musi być sformułowana w sposób zrozumiały dla laika, czyli osoby fizycznej, która nie ma formalnego wykształcenia w odpowiedniej dziedzinie ochrony zdrowia lub medycyny. Wymóg ten dotyczy również sformułowań medycznych i naukowych, na które powołuje się reklama.

Ustawodawca doprecyzowuje, że reklama wyrobu medycznego nie może wykorzystywać wizerunku osób wykonujących zawody medyczne lub podających się za takie osoby, albo też przedstawiać osób prezentujących wyrób w sposób sugerujący, że wykonują taki zawód.

Ponadto reklama nie może zawierać bezpośredniego wezwania, skierowanego do dzieci, do nabycia reklamowanych wyrobów. Nie może nakłaniać rodziców lub innych osób dorosłych do kupienia dzieciom reklamowanych wyrobów medycznych. Reklama wyrobu medycznego nie może też dotyczyć wyrobów przeznaczonych do używania przez użytkowników innych niż laicy.

MEDYCYNA ESTETYCZNA W INTERNECIE

Przeglądając media społecznościowe często widzimy reklamy sektora medycyny estetycznej. Reklama ta wykonywana jest zarówno przez influencerów z branży beauty, którzy promują dane usługi i produkty medyczne jako ich użytkownicy jak i przez specjalistów (kosmetologów, lekarzy medycyny estetycznej), którzy chcąc wypromować swoje usługi często publikując efekt wykonanego zabiegu poprzez wstawienie zdjęcia „przed i po” na swoje profile na portalach społecznościowych.  Dlatego w związku z nowymi przepisami twórcy działający w Internecie, pracownicy salonów piękności i klinik medycyny estetycznej będą musieli zwracać szczególną uwagę, by produkty, których może używać wyłącznie lekarz, nie stały się przedmiotem komunikacji reklamowej kierowanej do obserwatorów i pacjentów.

NOWY RYGOR PRAWNY REKLAMY MEDYCYNY ESTETYCZNEJ

Ustawa z 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych wprowadza także określone art. 103 kary pieniężne za używanie tekstów i znaków wprowadzających w błąd oraz za naruszenie zasady reklamy wyrobów medycznych. Zgodnie z ust. 2 owego artykułu każdy kto prowadzi reklamę wyrobów w sposób sprzeczny z art. 7 rozporządzenia 2017/745, art. 7 rozporządzenia 2017/746 lub art. 54-60, podlega karze pieniężnej w wysokości do 2 000 000 zł.

Dzięki tzw. okresowi przejściowemu, reklamodawcy, którzy rozpoczęli rozpowszechnianie reklam niespełniających wymogów ustawy przed 1 stycznia 2023 roku, będą mieli pół roku na ich dostosowanie do nowych przepisów (do 30 czerwca 2023).

W sytuacji stwierdzenia przez Prezesa Urzędu naruszeń art. 7 rozporządzenia 2017/745 lub art. 7 rozporządzenia 2017/746 w zakresie reklamy lub art. 55 lub art. 56, nakazuje on w drodze decyzji administracyjnej:

• usunięcie stwierdzonych naruszeń lub
• zaprzestanie publikowania, ukazywania się lub prowadzenia danej reklamy, lub
• publikację wydanej decyzji w miejscach lub środkach masowego przekazu, w których ukazała się dana reklama.

 

 

 

PRZYCZYNA WPROWADZENIA

Rekomendacje Prezesa UOKIK dotyczące oznaczania treści reklamowych przez influencerów w mediach społecznościowych powstały po to, żeby uporządkować rynek treści sponsorowanych w portalach społecznościowych, tak aby internauci dostawali jasny przekaz, co jest reklamą, a co obiektywną recenzją produktu.

 

NOWE DEFINICJE 

W rekomendacjach Prezesa UOKIK zostały opracowane pojęcia, które nie zostały zdefiniowane prawnie lub których definicje wymagały dostosowania do omawianej tematyki tj.:

• Influencer – Twórca aktywnie prowadzący swoje media społecznościowe, komunikujący się ze swoimi obserwatorami. Poprzez swoje publikacje może wpływać na ich opinie, decyzje, czy zachowania. Influencer jest przedsiębiorcą, jeśli ze swojej aktywności internetowej czerpie korzyści materialne (nie tylko finansowe) i jednocześnie prowadzi zorganizowaną działalność gospodarczą we własnym imieniu i w sposób ciągły. Dotyczy to także sytuacji, gdy influencer nie zarejestrował działalności gospodarczej.

• Media społecznościowe – usługi świadczone drogą elektroniczną, w szczególności platformy i serwisy internetowe, dzięki którym użytkownicy po założeniu konta mogą publikować treści w różnych formach (tekst, obraz, wideo, dźwięk), a także dodawać znajomych lub obserwować innych użytkowników przez przeglądarkę lub aplikację na urządzeniach mobilnych.

• Reklama – przekaz handlowy zmierzający do promocji sprzedaży lub odpłatnego korzystania z towarów lub usług. Reklamą jest też autopromocja, czyli reklama produktów lub usług własnych. Ponadto reklamą jest przekaz handlowy zmierzający do promowania marki.

• Agencje reklamowe – przedsiębiorcy prowadzący działalność reklamową na rzecz lub w imieniu innych podmiotów w zakresie przygotowywania koncepcji reklamy, zarządzania reklamą (realizacja koncepcji, wprowadzenie na rynek), promocją produktów lub usług. Agencje reklamowe mogą także pełnić inne role, np. pośredników pomiędzy reklamodawcą a influencerem (np. w umowach dotyczących sponsoringu).

• Reklamodawcy – przedsiębiorcy, którzy zlecają reklamę lub promocję swoich produktów, usług czy marek na kontach influencerów w mediach społecznościowych w zamian za korzyści materialne (nie tylko finansowe).
• Obserwatorzy – osoby, które obserwują lub subskrybują konta influencerów w mediach społecznościowych. Obserwacja nie musi mieć charakteru stałego. Uznaje się, że są to konsumenci, gdyż wchodzą w interakcje z influencerami bez związku ze swoją działalnością gospodarczą lub zawodową i w oparciu o polecenia oraz opinie influencerów mogą podejmować decyzje dotyczące m.in. nabycia usługi lub produktu.

REGULACJE PRAWNE

Obecnie nie ma przepisów, które wprost regulują sposoby oznaczania materiałów reklamowych w mediach społecznościowych. Niemniej prawo jednoznacznie wskazuje, że treści reklamowe nie mogą wprowadzać konsumentów w błąd. W zakresie ochrony interesów konsumentów zwracana jest uwaga przede wszystkim na następujące, nieuczciwe praktyki rynkowe:

• Zaniechanie wprowadzające w błąd – art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym

• Kryptoreklama – 7 pkt 11 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym

• Czyn nieuczciwej konkurencji – art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

WSPÓŁPRACE KOMERCYJNE

Wyróżniane jest wiele rodzajów współprac komercyjnych, które różnią się m.in. sposobem zawarcia umowy, formą wynagrodzenia, wpływem reklamodawcy na materiał oraz czasem trwania współpracy. Niezależnie od tych zmiennych, każda reklama powinna być odróżniona od informacji neutralnej.

• Sposób zawarcia umowy – Nie ważne jest w jakiej formie influencer nawiązuje umowę z agencją reklamową lub reklamodawcą dla uznania treści za komercyjna. Możliwe jest dokonanie odpowiednich ustaleń zarówno w formie papierowej, jak i podczas rozmowy, wymiany e-mail lub wiadomości w komunikatorach internetowych. Zgodnie z tak rozumianą umową influencer otrzymuje wynagrodzenie w zamian za publikowanie treści komercyjnych na swoich kontach w mediach społecznościowych. W umowie lub w jej załącznikach strony mogą określić kształt i formę materiałów. 

• Forma wynagrodzenia – Nie ma znaczenia w jakiej formie influencer otrzymuje korzyść materialną dla uznania treści jako komercyjnej. Korzyść materialna może mieć formy wynagrodzenia pieniężnego lub rzeczowego

• Za korzyć materialną uważa się także wzrost sprzedaży towarów lub usług własnych. 

• Wpływ reklamodawcy na treść – Bez znaczenia jest czy reklamodawca ma wpływ na treść dla uznania materiału jako komercyjnego. Reklamodawca lub agencja reklamowa zazwyczaj określają wymogi co do ostatecznego kształtu i formy publikacji. Zlecają influencerowi stworzenie materiału w oparciu o tzw. brief lub bezpośrednio akceptują go przed samą publikacją. Trzeba oznaczać to jako materiał reklamowy. W sytuacji, w której ani reklamodawca, ani agencja reklamowa nie mają wpływu na materiał stworzony przez influencera, a twórca w swoim kanale w mediach społecznościowych zamieszcza informacje o produkcie czy usłudze za wynagrodzeniem, to również należy oznaczyć to jako materiał reklamowy.

• Czas trwania współpracy – Czas trwania współpracy nie ma znaczenia dla uznania prezentowanego przez influencera materiału jako reklamowego.

 

AUTOPROMOCJA

Szczególnym rodzajem treści komercyjnej jest autopromocja, która jest reklamą marki własnej. Autopromocja dotyczy sytuacji, gdy gdy influencer prowadzi działalność gospodarczą lub posiada udziały w przedsiębiorstwie, które zajmuje się produkcją, świadczeniem usług czy inną działalnością) i reklamuje to na swoich kanałach w mediach społecznościowych. Autopromocja jako reklama również wymaga prawidłowego oznaczenia

 

PREZENTY – PACZKA PR

W rekomendacjach wyróżnione zostały tez publikacje, które dotyczą prezentów, czyli paczek PR. Podarunki te są niedużej wartości, twórca nie musi ich zwracać ani za nie płacić. Obdarowany influencer nie otrzymuje osobnego wynagrodzenia za ewentualną promocję prezentu. Darczyńca nie ma z influencerem zawartej umowy w żadnej formie oraz nie zleca twórcy publikacji materiałów w mediach społecznościowych na temat otrzymanego prezentu. Nie ma też wpływu na ich treść ani w żaden sposób tych materiałów nie akceptuje. Decyzję o ewentualnej publikacji oraz jej formie podejmuje sam influencer. W sytuacji, gdy influencer decyduje się na publikacje otrzymanego od danej marki prezentu, nie musi oznaczać tej treści jako materiał reklamowy. Wystarczy, że poinformuje obserwatorów o tym, że prezentowany produkt otrzymał w prezencie.

Natomiast jeżeli dana marka ponownie będzie wysyłać danemu twórcy paczki PR to jest on zobowiązany do oznaczenia treści dotyczącej takiej paczki jako materiał reklamowy.

 

SPOSOBY OZNACZANIA

Twórca powinien oznaczać publikowane przez siebie materiały reklamowe w sposób czytelny, jednoznaczny oraz zrozumiały dla każdego odbiorcy. Oznaczenie powinno być widoczne zarówno dla jego stałych obserwatorów, jak i dla tych, którzy zapoznają się z jego kanałami po raz pierwszy. Obserwatorzy powinni móc rozpoznać reklamowy charakter treści na wstępnym etapie zapoznawania się z nimi, zarówno na urządzeniach mobilnych, jak i stacjonarnych. Influencer powinien również poinformować, jaką markę reklamuje.

• W sytuacji, gdy influencer ma opublikować relacje lub recenzje z wydarzenia, na które dostał zaproszenie nie musi oznaczać tego jako materiał reklamowy. Wystarczy, że poinformuje swoich obserwatorów o otrzymaniu bezpłatnego zaproszenia. Sytuacja taka ma możliwość zaistnienia, gdy materiał powstał niezależnie od woli i wpływu reklamodawcy

• W sytuacji, gdy reklamodawca poniósł dodatkowe koszty udziały influencera w wydarzeniu, twórca powinien oznaczyć́ te treści jako materiał reklamowy.
• W sytuacji, gdy twórca otrzymuje produkt wyłącznie do testowania, aby opublikować recenzję na swoim kanale w mediach społecznościowych, a następnie go zwraca – nie musi oznaczać tego materiału jako reklamowy. Wystarczy, że poinformuje swoich obserwatorów o tym, od kogo jest ten produkt i że otrzymał go bezpłatnie z koniecznością zwrotu.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów rekomenduje dwupoziomowe oznaczanie, czyli skorzystanie zarówno z funkcjonalności platformy, jak i oznaczenia we własnym zakresie (np. w opisie, na zdjęciu lub filmie, w narracji materiału).

 

KONSEKWENCJE PRAWNE

Nieprawidłowe oznaczanie treści reklamowych może nieść za sobą konsekwencja prawne dla twórcy. Dotyczy to zarówno odpowiedzialności w oparciu o przedstawione w tej części przepisy, jak i odpowiedzialności regresowej. 

Możemy wyróżnić następujące konsekwencje prawne wobec przedsiębiorców (influencerów, agencji reklamowych, reklamodawców):

• Konsekwencje publicznoprawne – Prezes UOKiK może stwierdzić stosowanie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów przez przedsiębiorcę, który dopuszcza się nieuczciwych praktyk rynkowych. Dotyczy to m.in. zaniechania wprowadzającego w błąd, w związku z oznaczeniem materiałów reklamowych lub stosowania kryptoreklamy

• art. 24 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów
• Konsekwencje prywatnoprawne:

• Konsumenci, wobec których przedsiębiorca stosował nieuczciwą praktykę rynkową związaną z oznaczaniem materiałów reklamowych, mogą domagać się roszczeń określonych w art. 12 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym

• Przedsiębiorcy (konkurenci) w związku ze stosowaniem przez przedsiębiorcę czynu nieuczciwej konkurencji w zakresie reklamy mogą w szczególności domgać się roszczeń określonych w art. 18 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

• Warto zwrócić uwagę na to, że rozpoczęcie działań publicznoprawnych nie wyklucza możliwości podjęcia działań na drodze prywatnoprawnej (i na odwrót). Oznacza to, że konsumenci lub konkurenci mogą indywidualnie dochodzić roszczeń od przedsiębiorców, niezależnie od ewentualnego postępowania Prezesa UOKiK.

Czy jednostka zależna może przynależeć do więcej niż jednej grupy kapitałowej? Czy spółka może być jednostką zależną wobec dwóch jednostek dominujących? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć w niniejszym artykule.

Podczas analizy Ustawy o rachunkowości (dalej jako: „Ustawa”) w zakresie grup kapitałowych i obowiązku sporządzania sprawozdania skonsolidowanego przez jednostki dominujące, może się nasunąć wiele zagadnień wymagających wyjaśnienia. Należy przede wszystkim rozpocząć od weryfikacji definicji jednostki zależnej, jednostki dominującej i grupy kapitałowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 44 Ustawy przez „grupę kapitałową” rozumie się jednostkę dominującą wraz z jednostkami zależnymi.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 37) Ustawy „jednostka dominująca” to jednostka będącą spółką handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, sprawującą kontrolę nad jednostką zależną, w szczególności:

1. a) posiadająca bezpośrednio lub pośrednio większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym jednostki zależnej, także na podstawie porozumień z innymi uprawnionymi do głosu, wykonującymi prawa głosu zgodnie z wolą jednostki dominującej, lub
2. b) będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawnioną do kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki zależnej w sposób samodzielny lub przez wyznaczone przez siebie osoby lub jednostki na podstawie umowy zawartej z innymi uprawnionymi do głosu, posiadającymi na podstawie statutu lub umowy spółki, łącznie z jednostką dominującą, większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym, lub
3. c) będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawnioną do powoływania i odwoływania większości członków organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących tej jednostki zależnej, lub
4. d) będąca udziałowcem jednostki zależnej, której więcej niż połowę składu organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących w poprzednim roku obrotowym, w ciągu bieżącego roku obrotowego i do czasu sporządzenia sprawozdania finansowego za bieżący rok obrotowy stanowią osoby powołane do pełnienia tych funkcji w rezultacie wykonywania przez jednostkę dominującą prawa głosu w organach tej jednostki zależnej, chyba że inna jednostka lub osoba ma w stosunku do tej jednostki zależnej prawa, o których mowa w lit. a, c lub e, lub
5. e) będąca udziałowcem jednostki zależnej i uprawnioną do kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki zależnej, na podstawie umowy zawartej z tą jednostką zależną albo statutu lub umowy tej jednostki zależnej.

Z kolei „jednostka zależna” to jednostka będącą spółką handlową lub podmiotem utworzonym i działającym zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego, kontrolowana przez jednostkę dominującą (art. 3 ust. 1 pkt 39 Ustawy).

Ponadto przez sprawowanie kontroli nad inną jednostką rozumie się zdolność jednostki do kierowania polityką finansową i operacyjną innej jednostki, w celu osiągania korzyści ekonomicznych z jej działalności.

W związku z powyższym, można dostrzec, że ustawodawca nie wyklucza przynależności jednostki zależnej do więcej niż jednej grupy kapitałowej, a tym samym więcej niż jednej jednostki dominującej. Dla przykładu, w spółce komandytowo-akcyjnej jednostką dominującą mógłby być komplementariusz bądź akcjonariusz – w zależności od brzmienia statutu spółki. Mogą powstać zatem dwie możliwości wyboru jednostki dominującej.

Wobec tego analiza zagadnienia, która spółka jest jednostką dominującą dla jednostki zależnej, powinna opierać się przede wszystkim na weryfikacji postanowień statutu lub umowy spółki oraz Kodeksu spółek handlowych. Jeśli po ww. analizie wciąż powstaje wątpliwość co do wyboru jednostki dominującej, trzeba podjąć dalsze kroki. Praktyka wskazuje wówczas, że w razie wątpliwości, należy rozważyć, jak kreuje się stan faktyczny wzajemnych zależności w grupie spółek – czy może w praktyce jedna spółka kieruje polityką finansową i operacyjną innej jednostki. Być może dana jednostka ma faktycznie uprawnienia, które nie są wskazane bezpośrednio w umowie spółki, statucie czy przepisach KSH. Zasięgnięcie informacji dotyczących stanu faktycznego powinno więc ostatecznie rozwiać wszelkie wątpliwości.

 

PODSTAWA PRAWNA

Od soboty 17 września 2022 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego. Zmiany te m.in. wprowadzają do katalogu wykroczeń maksymalną karę 15 punktów za najcięższe wykroczenia drogowe. Dotyczą one w szczególności kierowców, którzy w sposób nieustanny przekraczają prędkość i jeżdżą pod wpływem alkoholu.

KWESTIA USUWANIA PUNKTÓW KARNYCH

W sytuacji punktów przypisanych za naruszenia popełnione przed 17.09.2022 r. ich usunięcie przedstawia się następująco:

• gdy minie rok od dnia popełnienia naruszenia,

Pamiętaj! Wyjątkowo punkty karne nie znikną z twojego konta w 2 przypadkach – jeżeli suma twoich tymczasowych punktów karnych i aktywnych punktów karnych przekracza dozwolony limit 24 punktów (20 punktów – jeżeli to twoje pierwsze prawo jazdy i masz je krócej niż rok),

Kwestia punktów przypisanych za naruszenia popełnione od 17.09.2022 r., wygląda już inaczej, ponieważ zostaną one usunięte:

• po dwóch latach od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia. Jeżeli za naruszenie nałożono grzywnę w drodze mandatu i stanowi ona dochód budżetu państwa lub gdy mandat wystawił organ Inspekcji Transportu Drogowego -> czas dwóch lat liczy się od dnia, w którym opłacisz mandat, 

• jeżeli wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania;

• w przypadku otrzymania informacji o pozytywnym wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji;

• w przypadku odmowy wydania decyzji przez starostę o skierowaniu osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji albo decyzji o cofnięciu uprawnień – na wniosek komendanta wojewódzkiego policji.

ROZPORZĄDZENIE MSWIA PRZEWIDUJE 21 NAJCIĘŻSZYCH WYKROCZEŃ DROGOWYCH, ZA KTÓRE KIEROWCA MOŻE DOSTAĆ 15 PUNKTÓW KARNYCH:

W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego wyszczególniono 21 wykroczeń, za które kierowca może otrzymać jednorazowo 15 punktów karnych. W tych 21 wkroczeniach znajduje się między innymi:

• kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, po użyciu alkoholu lub pod wpływem środków odurzających;
• nieudzielenie pomocy ofiarom wypadku;
• omijanie pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu;
• wyprzedzanie pojazdu na przejściu dla pieszych, na którym ruch nie jest kierowany, lub bezpośrednio przed tym przejściem;
• nieustąpienie pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu dla pieszych albo wchodzącemu na przejście;
• niezatrzymanie pojazdu w razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej używającej specjalnego znaku lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej w celu umożliwienia jej przejścia;
• niezastosowanie się, w celu uniknięcia kontroli, do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego nakazującego zatrzymanie pojazdu;
• niezastosowanie się do sygnałów świetlnych;
• niezastosowanie się do sygnałów i poleceń podawanych przez osoby uprawnione do kierowania ruchem drogowym oraz osoby uprawnione do kontroli ruchu drogowego;
• przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 70 km/h;
• naruszenie zakazu omijania opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżanie na przejazd, jeśli rozpoczęło się ich opuszczanie lub ich podnoszenie nie zostało zakończone;
• przewożenie więcej niż dwojga dzieci w pojeździe w sposób niezgodny z przepisami.

KWESTIA RECYDYWY

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego wprowadza także kwestie recydywy. Po 17 września 2022 r. kierowcy, którzy popełnili ponownie wykroczenie tego samego typu w ciągu dwóch lat będą musieli zapłacić karę grzywny w podwójnej wysokości.

Stawki mandatów w przypadku recydywy drogowej za przekroczenie prędkości:

• za przekroczenie prędkości o ponad 30 km/h mandat wynosi 800 zł (przy recydywie – 1600 zł);
• za przekroczenie prędkości o ponad 40 km/h mandat wynosi 1000 zł (przy recydywie – 2000 zł);
• za przekroczenie prędkości o ponad 50 km/h mandat wynosi 1500 zł (przy recydywie – 3000 zł);
• za przekroczenie prędkości o ponad 60 km/h mandat wynosi 2000 zł (przy recydywie – 4000 zł);
• za przekroczenie prędkości o ponad 70 km/h mandat wynosi 2500 zł (przy recydywie – 5000 zł).

Stawki mandatów w przypadku ponownego popełnienia takiego samego wykroczenia w kwestiach innych niż przekroczenie prędkości:

• nieustąpienie pierwszeństwa pieszemu – pierwszy raz: 1500 zł (przy recydywie – 3000 zł);
• złamanie zakazu wyprzedzania – pierwszy raz: 1000 zł (przy recydywie – 2000 zł);
• wyprzedzanie na przejściu lub przed nim – pierwszy raz: 1500 zł (przy recydywie – 3000 zł);
• niezachowanie ostrożności i spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym z następstwem w postaci poszkodowanego pieszego, rowerzysty itp. – pierwszy raz: 1500 zł (przy recydywie – 3000 zł);
• omijanie pojazdu, który zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu – pierwszy raz: 1500 zł (przy recydywie – 3000 zł);
• wjeżdżanie na torowisko przy zaporach, które są opuszczane, opuszczone lub nie skończyło się ich podnoszenie – pierwszy raz: 2000 zł (przy recydywie – 4000 zł);
• wjazd na przejazd kolejowy przy czerwonym świetle sygnalizatora lub jeżeli po drugiej stronie nie ma miejsca do kontynuowania jazdy – pierwszy raz: 2000 zł (przy recydywie – 4000 zł);
• prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po spożyciu alkoholu lub innego, podobnie działającego środka – pierwszy raz: 2500 zł (przy recydywie – 5000 zł).

ZMIANA ILOŚCI PUNKTÓW KARNYCH ZA PRZEKROCZENIE PRĘDKOŚCI:

Dotychczas za przekroczenie prędkości do 10km/h kierujący nie otrzymywał żadnych punktów karnych. Rozporządzenie MSWIA wprowadzają natomiast zaostrzenie przepisów dotyczących przyznawania punktów karnych za przekroczenie prędkości:

• za przekroczenie prędkości do 10 km/h kierujący otrzyma 1 pkt karny;
• za przekroczenie prędkości od 11 do 15 km/h kierujący otrzyma 2 pkt karne;
• za przekroczenie prędkości od 16 do 20 km/h kierujący otrzyma 3 pkt karne;
• za przekroczenie prędkości od 21 do 25 km/h kierujący otrzyma 5 pkt karnych;
• za przekroczenie prędkości od 26 do 30 km/h kierujący otrzyma 7 pkt karnych;
• za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h kierujący otrzyma 9 pkt karnych;
• za przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h kierujący otrzyma 11 pkt karnych;
• za przekroczenie prędkości od 51 do 60 km/h kierujący otrzyma 13 pkt karnych;
• za przekroczenie prędkości od 61 do 70 km/h kierujący otrzyma 14 pkt karnych;
• za przekroczenie prędkości o więcej niż 70 km/h kierujący otrzyma 15 pkt karnych.